Mijn lichaam weet dingen eerder dan mijn hoofd. Dan voel ik het in mijn buik. Een lichte spanning. Een samentrekken. Een nee. En toch ga ik er soms aan voorbij. Omdat iemand het moeilijk heeft. Omdat ik moeder, dochter en tante ben. Omdat ik vind dat ik er moet zijn. Dat ik mezelf opleg dat ik iets “moet” maakt het zwaar voor mij. Alsof ik al over mezelf heen stap voordat ik de deur uit ga.
Pas later begin ik te zien wat er eigenlijk gebeurt. Mijn buik zegt niet dat ik niet om iemand geef. Mijn buik zegt niet dat ik weg wil blijven. Mijn buik zegt alleen: “dit gaat energie kosten”.
Lange tijd dacht ik dat gevoelig zijn betekende dat ik met alles wat ik voelde, iets moest doen. Dat ik moest luisteren, aanvoelen, meebewegen. Dat ik moest helpen dragen wat er in de ruimte was.
Maar als ik ergens binnenkom waar veel verdriet, verwarring of spanning hangt, dan voel ik dat meteen. Zonder dat iemand iets zegt. Het zit in de lucht, in de blikken, in de stilte. Mijn systeem pikt het op voordat ik er erg in heb. En als ik dan al met een innerlijke nee ben gegaan, komt dat allemaal extra hard binnen. Dan ben ik er wel, maar niet meer helemaal bij mezelf.
Wat ik aan het leren ben, is dat een nee in mijn buik niet betekent dat ik niet mag gaan. Het betekent dat ik anders mag gaan. Korter blijven. Rustiger aankomen. Mezelf toestemming geven om niets te hoeven oplossen. Niet alles in me op te nemen.
Laatst ging ik naar een verjaardag waar het niet zo goed ging met een aantal mensen. Ik voelde al van tevoren dat mijn buik zich aanspande. Toch ging ik, omdat ik er wilde zijn. Maar ik bleef maar een uur. En dat bleek toch teveel. Omdat ik mezelf gedwongen had.
Ik wil mezelf nu uitnodigen om er anders naar te kijken. Niet meer vanuit een moeten maar vanuit een keuze.
Mijn buik is een eerlijke raadgever. Geen stem die me tegenhoudt, maar een stem die me helpt begrenzen. Als ik die spanning voel dan wil ik tegen mezelf zeggen: “Ik mag gaan, maar ik hoef niets over te nemen”. Dan stap ik niet meer naar binnen als een spons, maar als mezelf.
Ik leer steeds beter dat gevoelig zijn betekent dat ik niet alles hoef te dragen. Het betekent dat ik nog helderder mag afstemmen op wat ik voel. En misschien wist mijn buik dit al die tijd al. Ik leer er alleen steeds beter naar te luisteren.