Vandaag is er een klusdag in het dorp. Een gezamenlijke dag, waarin we met elkaar werken, bouwen, bijdragen. En ergens voelt dat ook als iets waar je bij hoort te zijn. En toch ga ik niet. Niet omdat ik geen zin heb. Niet omdat ik me wil onttrekken. Maar omdat ik iets anders heb gekozen.
De afgelopen tijd heb ik ruimte gemaakt om mijn website af te ronden. Een plek die al een tijd in mij leeft en nu bijna zichtbaar wordt. En ik weet: als ik die beweging onderbreek, als ik mezelf vandaag ga versnipperen, dan raak ik de stroom kwijt.
En ergens… is daar meteen iets in mij dat daar iets van vindt. Een oude stem die zegt: je moet meedoen, je kunt dit niet maken, wat zullen ze wel niet denken?
En het interessante is: ik voel het niet alleen in mijn gedachten. Mijn ogen beginnen te prikken. Mijn neus gaat lopen. Ik nies, terwijl ik met mijn hond door het bos loop. Hooikoorts. Of… iets anders?
De afgelopen jaren ben ik mezelf hierin gaan observeren. En steeds vaker voelt het niet als “iets van buiten” waar ik last van heb, maar als iets in mij dat geraakt wordt. Een vorm van irritatie. Spanning misschien. Iets wat schuurt. Alsof mijn systeem reageert op iets dat te dichtbij komt of juist iets wat ik niet wil binnenlaten.
En vandaag zie ik het bijna letterlijk gebeuren. Er is iets van buiten, een verwachting, een veld, een mogelijke blik van de ander ….En er is iets in mij dat zegt: maar ik wil hier blijven, bij wat door mij heen wil ontstaan.
En precies daar… reageert mijn lichaam. Niet als fout. Maar als signaal.
Ik durf hier aanwezig bij te blijven. Een andere manier van bewegen in het samenleven met anderen.
In het omgaan met verwachtingen, van buiten én van binnen. En in het blijven volgen van wat er in mij wil stromen.
Vandaag kies ik ervoor om niet te gaan. Ik kies voor de afronding van iets wat door mij heen wil leven. Voor focus. Voor aanwezigheid.
En ja, ik voel de spanning. In mijn lichaam. In mijn gedachten. En ik blijf bij de keuze die ik gemaakt heb.
Later die dag gebeurt er iets wat ik niet had kunnen bedenken. Ik loop het dorpshuis in om de was uit de droger te halen. Buiten zitten mijn dorpsgenoten samen te eten. Ik word uitgenodigd om aan te schuiven. Mijn eerste reactie is: maar ik heb toch niks gedaan?! En dan zeggen ze: je doet zoveel onzichtbare dingen voor het dorp. Dit eten is voor ons allemaal. Ik ga zitten. Eet mee.
En ergens in mij ontspant iets wat nog gespannen was. Ik voel me gezien. Erkend. En begrepen in de keuze die ik die dag heb gemaakt.
Alsof het leven zelf even laat zien: je hoeft jezelf niet te verliezen om erbij te horen.
Een wijze leerschool deze dag: ik voel me uitgenodigd nog meer in afstemming te zijn met hoe mijn lichaam met de wereld in gesprek is. Door af en toe stil te staan en te voelen hoe vol voelt mijn systeem vandaag eigenlijk? is er ergens spanning of irritatie, groot of klein? Waar in mijn lichaam voel ik dat het meest? Zonder het meteen te hoeven veranderen.
En zo blijf ik verbonden, innerlijk en met mijn dorpsgenoten, trouw aan mijn keuze voor deze dag.