Laatst trok ik een kaartje uit een ´Inner Temple Oracle´ deck. Zo’n kaartje met wijze woorden, zachte kleuren en een belofte van diepe inzichten. De boodschap was duidelijk: “Prioriteer ten alle tijden de noden van je lichaam.” Mooi, dacht ik. Kloppend ook. Tot ik een uur later op de bank zat en mijn lichaam ineens heel helder zei dat het chips wilde. En toen moest ik lachen.
Want dit is dus precies het moment waarop spiritualiteit en het echte leven elkaar ontmoeten. Bedoelt mijn lichaam dat ik moet luisteren naar wat er diep in mij leeft? Dat ik beter moet rusten, meer moet voelen, meer moet vertragen? Of bedoelt mijn lichaam gewoon: paprika ribbelchips, graag? Ik vermoed dat de makers van het kaartendeck niet precies dit scenario voor ogen hadden. Toch zette het me aan het denken. Want wat zegt mijn lichaam eigenlijk als ik zo’n zin heb in chips? Is het een signaal? Een behoefte? Of gewoon trek?
Soms heb ik gewoon zin in iets zouts. Of knapperigs. Of in dat fijne, gedachteloze moment waarin je op de bank zit en even helemaal niks hoeft. Dat is misschien ook een lichaamsbehoefte. Niet alles hoeft meteen een diepere betekenis te hebben.
En tegelijkertijd herken ik ook dat mijn lichaam soms iets anders probeert te zeggen. Dat ik moe ben. Dat ik een beetje overprikkeld ben. Dat ik even wil landen. Chips eten heeft dan iets aardends. Het knabbelen, het zoute, het herhalende. Alsof mijn systeem zegt: “ga even zitten, het is goed zo”.
Wat ik vooral grappig vind, is hoe snel ik geneigd ben om er een les van te maken. Alsof elke trek een boodschap is en elke hap een uitnodiging tot zelfonderzoek. Terwijl mijn lichaam soms waarschijnlijk gewoon denkt: “doe niet zo moeilijk en pak die zak”.
Luisteren naar mijn lichaam betekent niet dat ik alles moet analyseren. Maar dat ik voel wat er speelt. Ben ik moe? Heb ik vandaag veel gegeven? Heb ik behoefte aan comfort? Of heb ik gewoon zin in iets lekkers? En soms is het antwoord gewoon: “ja, ik eet chips”. Zonder schuldgevoel. Zonder dat het ergens voor hoeft te staan. Gewoon omdat het zo ontzettend lekker is en zo heerlijk knapperig en krakend is.
Mijn lichaam prioriteren betekent misschien niet dat ik elke impuls moet volgen. Maar wel dat ik mezelf niet voortdurend voorbijloop. Dat ik rust neem als ik moe ben. Dat ik eet als ik honger heb. Dat ik stop als het genoeg is. En af en toe betekent het gewoon dat ik een handje chips neem (of een hele zak), en heerlijk ga genieten.