Opvoeden is voor mij nooit geweest wat er vaak over gezegd wordt. Niet iets wat ik moest leren. Niet iets wat ik onder de knie moest krijgen. Het was er eigenlijk altijd al. Een soort vanzelfsprekend weten. Ik keek niet naar mijn dochters om hen te vormen, maar om hen te ontmoeten. Om te luisteren naar wie zij in wezen zijn. Niet alleen naar wat ze zeggen, maar naar wat daaronder leeft. Hun eigen ritme. Hun eigen beweging. Hun eigen manier van de wereld aanraken. De onuitgesproken vragen die zij meebrengen: wat kom ik deze wereld brengen? Wat heb ik hier te doen? En… wat kom ik van jou leren?
Opvoeden is voor mij nooit eenrichtingsverkeer geweest. Mijn dochters hebben mij net zo goed opgevoed. Zij spiegelen mij. Raken mijn randen aan. Openen iets in mij wat ik zelf nog niet kon zien.
En soms gaat dat zacht. In een blik die genoeg zegt. In een moment van samen zijn zonder iets te hoeven. En soms schuurt het. Omdat zij precies dat aanraken waar ik zelf nog iets te leren heb. In harmonie met mezelf blijven en ook beschikbaar zijn voor hen. Dat is een blijvende uitnodiging.
Ik ben me gaan realiseren dat opvoeden niet gaat over richting geven, maar over ruimte houden. Ruimte voor wie zij zijn. En ruimte voor wie ik aan het worden ben. Het voelt als een gezamenlijke weg. Waarin we elkaar iets brengen wat we alleen nooit hadden kunnen vinden.
Opvoeden is voor mij altijd iets heel natuurlijks geweest. Zonder vooropgezet plan. Niet bedacht, maar ontstaan. Als een heldere stroom van binnenuit. En het voelt als iets wat al in mij aanwezig was, en in het moederschap tot leven mocht komen. Misschien wel het meest waardevolle wat ik heb mogen ervaren. Omdat het moederschap mij niet alleen in relatie bracht met mijn dochters, maar ook met mezelf. Ik leerde mijn eigen innerlijke waarde kennen juist door er voor hen te zijn. Niet door harder te werken, niet door het beter te doen, maar door aanwezig te zijn in wat er al was.
Voor mij voelt opvoeden als een samenspel, waarin ik met hen luister naar hoe het leven zich door hen wil uitdrukken.
Ik voel me dankbaar voor het wijze deel in mij dat zich dit, vanaf de geboorte van mijn dochters, mocht herinneren. En mijn grootste dankbaarheid en liefde gaat uit naar mijn dochters: dat zij mij gekozen hebben als hun moeder.